Bjørndalsfjell, 26. oktober 2014

Me trudde me sko på fjelltur, det va det så stod på kartet. Men det va bare te me kom te det fyssta skiltet, og der stod det Bjørndalsnuten. Altså ikkje Bjørndalsfjellet, men nuten. Ja, ja, så sko me på nuttur då, sama nyttå i groen.

I tillegg te skiltet, så va der ein velbrugte sti, så me konne fylla, pluss dei røde T-ane, så det va ikkje vanskeligt å finna fram, elle opp. På toppen blåste der. Møje. Me gjekk ner et stykke. Me konne jo ikkje sidda i vinden å eda, elle drikka te, elle vatn.

Ittepå sko me gå litt meir, te et fjedl elle ein nut, så hette Lutsifjellet. Turledaren fylde ikkje heilt med, så me holdt på å gå rett forbi heila fjedlet, elle nuten. Men någen fylde med, så me va berga. Der gjekk ein sti opp te dette fjedlet, men der gjekk ingen sti ner igjen, for me fant ud at me sko ta ein snarvei, elle någe, ner derifrå.

Der va veldigt mange buska, og møje kratt, og hål, og steidn, og litt bratt, og litt glatt, men der va ikkje bratt og glatt samtidigt, så det gjekk godt. Og snarveien va vel når alt kom te stykke, alt aent enn snare, men han va gysla gjille. Òg midt ude i denne «snarveien», va der någen så heila tiå meinte på at «dette e nok ein gammale sti»… Hatt det håve!

Snarveien va øve itte ein snaue time. Då kom me te ein vei.

Men tross alt, adle seks tråkkarane sa, sjøl om det regna på slutten, at det hadde vore ein kjempetur. Så då får dokke vel tru oss…

Kommentarer

kommentarer

0 svar

Legg igjen en kommentar

Lyst til å delta i diskusjonen?
Føl deg fri til å bidra!

Legg igjen en kommentar